Punkt Kontaktowy do spraw Produktów (niezharmonizowanych)

1.  Podstawa prawna utworzenia  Punktu Kontaktowego ds.  Produktów - informacje ogólne

Podstawą prawną do utworzenia w Polsce Punktu Kontaktowego ds. Produktów jest  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 764/2008 z dnia 9 lipca 2008 roku ustanawiające procedury dotyczące stosowania niektórych krajowych przepisów technicznych do produktów wprowadzonych legalnie do obrotu w innym państwie członkowskim oraz uchylające decyzję nr 3052/95/WE.

Na mocy powyższego rozporządzenia państwa członkowskie zostały zobligowane do utworzenia na swoich terytoriach Punktów Kontaktowych ds. Produktów i przekazywania ich danych kontaktowych innym państwom członkowskim oraz Komisji.

W Polsce taki Punkt Kontaktowy ds. Produktów funkcjonuje w Ministerstwie Gospodarki w Departamencie Spraw Europejskich.

2. Główne zadania Punktu Kontaktowego ds. Produktów

Celem działania Punktu Kontaktowego ds. Produktów jest udzielanie informacji – na wniosek  podmiotu gospodarczego lub właściwego organu innego państwa członkowskiego w zakresie:

• polskich przepisów technicznych odnoszących się do  produktów niezharmonizowanych [1] (tj. nieposiadających odrębnych uregulowań na poziomie UE), mających zastosowanie do konkretnego rodzaju produktu, wprowadzonego legalnie do obrotu na rynek innego państwa członkowskiego;
• wymogu uzyskania odpowiedniego zezwolenia na wprowadzenie na rynek polski określonego produktu;
• danych kontaktowych Punktów Kontaktowych ds. Produktów utworzonych w innych państwach członkowskich [2];
• danych kontaktowych właściwych organów na terytorium RP, odpowiedzialnych za nadzorowanie wdrożenia danych przepisów technicznych;
• polskich przepisów prawnych regulujących procedury odwoławcze w przypadku wystąpienia sporu między właściwymi organami a podmiotem gospodarczym [3].

3. Forma udzielenia informacji przez Punkty Kontaktowy ds. Produktów

Punkt Kontaktowy  ds. Produktów udziela  informacji niedpłatnie, drogą elektroniczną (e-mailem) w terminie 15 dni roboczych od daty otrzymania  kompletnego i właściwego przedmiotowo wniosku / formularza [4].

4. Zasada wzajemnego uznawania

Zasada wzajemnego uznawania, o której mowa w rozporządzeniu 764/2008, wynikającą z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości jest bardzo istotna z punktu widzenia zapewnienia zasady swobodnego przepływu towarów w ramach rynku wewnętrznego.
Zgodnie z tą zasadą towar, który został wyprodukowany  i wprowadzony do obrotu zgodnie z przepisami obowiązującymi w państwie pochodzenia, musi zostać co do zasady dopuszczony do swobodnego przepływu i korzystać z dostępu do krajowych rynków wszystkich Państw Członkowskich Unii Europejskiej.
Oznacza to, iż Państwo Członkowskie nie może zakazać sprzedaży na swoim terytorium produktów, które zostały wprowadzone legalnie do obrotu w innym Państwie Członkowskim, nawet jeśli te produkty zostały wytworzone zgodnie z przepisami technicznymi innymi niż przepisy, które dotyczą produktów krajowych.
Wzajemne uznawanie dotyczy produktów, które nie podlegają środkom harmonizujacym na szczeblu UE lub aspektów produktów nie objętych zakresem zastosowania takich przepisów.

Z zasady „wzajemnego uznawania” wynika zakaz stosowania między Państwami Członkowskimi:

• ograniczeń ilościowych w przywozie oraz wszelkich środków o skutku równoważnym;
• ograniczeń ilościowych w wywozie oraz wszelkich środków o skutku równoważnym.

Wyjątkowo zakazy lub ograniczenia przewozowe, wywozowe lub tranzytowe w handlu są prawnie dopuszczalne tylko wówczas, gdy są uzasadnione względami:

• moralności publicznej;
• porządku publicznego;
• bezpieczeństwa publicznego;
•  ochrony zdrowia i życia ludzi i zwierząt lub ochrony roślin;
• ochrony narodowych dóbr kultury o wartości artystycznej, historycznej lub archeologicznej;
• ochrony własności przemysłowej i handlowej,
• pod warunkiem że zastosowane zakazy i ograniczenia nie stanowią środka arbitralnej dyskriminacji ani ukrytych ograniczeń w handlu między Państwami Członkowskimi.