E-Faktury w nowym brzmieniu Dyrektywy 2006/112/WE

     13 lipca 2010 r. Rada Europejska przyjęła dyrektywę zmieniającą Dyrektywę 2006/112/WE o podatku od wartości dodanej w odniesieniu do reguł fakturowania mającą zmniejszyć wymagania stawiane procesowi wystawiania faktur VAT, ze szczególnym uwzględnieniem faktur elektronicznych. Nowa dyrektywa stawia sobie za cel zapewnienie respektowania faktur elektronicznych przez organy podatkowe na zasadach równych fakturom w formie papierowej, jak również wyeliminowanie barier prawnych napotykanych obecnie w  procesie obiegu i przechowywania faktur elektronicznych.

     Nowa regulacja zakłada również sposoby pomocy organom podatkowym w zapewnieniu płatności samego podatku VAT i uniknięciu oszustw podatkowych. Dokonać tego zamierza poprzez ustanowienie nieprzekraczalnych terminów wystawiania faktur, co w konsekwencji przyspieszy wymianę informacji na temat wewnątrzwspólnotowego łańcucha dostaw dóbr i usług.

     Dotychczas obowiązujące przepisy nie sprzyjały harmonizacji zasad na poziomie unijnym, ze względu na różnorodność opcji pozostawianych krajom członkowskim, prowadzącej w efekcie do stanu, w którym postanowienia obecnej dyrektywy nie były w pełni realizowane. Co więcej, obowiązek pozostawania w zgodności z wymaganiami regulacyjnymi hamował inicjatywy adoptowania technologii sprzyjających rozwojowi e-fakturowania. Rada prognozuje potencjalną oszczędność kosztów przedsiębiorstw w wysokości do 18 miliardów EUR w skali roku, jeśli pomyślnie uda się wyeliminować przeszkody we wprowadzeniu e-faktur w kontekście VAT.

     Dyrektywa przewiduje również nowe brzmienie przepisów dotyczących podpisu elektronicznego stosowanego przy fakturowaniu. Nowe regulacje w tym zakresie mają wejść w życie w 2013 roku.

W świetle roboczego tłumaczenia nowe brzmienie artykułu 233 będzie następujące:

"1. Autentyczność pochodzenia, integralność treści i czytelność faktury, niezależnie czy w formie papierowej czy elektronicznej powinny być zapewnione począwszy od momentu wystawienia do końca okresu przechowywania faktury. Każda z podlegających opodatkowaniu osób zobowiązana jest określić sposób zapewnienia autentyczności pochodzenia, integralności treści i czytelności faktury. Pieczę nad tym sprawować mogą dowolne organa kontroli biznesowej, produkujące rzetelną dokumentacją audytorską w relacji faktura – dostawa dóbr i usług. “Autentyczność pochodzenia” oznacza zapewnienie o tożsamości dostawcy bądź wystawcy faktury. “Integralność treści” oznacza, że treść wymagana zapisami niniejszej Dyrektywy nie uległa zmianie.

2. Poniżej (z wyłączeniem środków kontroli biznesowej opisanych w paragrafie 1) przedstawia się przykłady technologii służących zapewnieniu autentyczności pochodzenia i integralności zawartości faktury elektronicznej:

Zaawansowany podpis elektroniczny w znaczeniu definicji zawartej w pkt 2 art.2 Dyrektywy 1999/93/EC Parlamentu Europejskiego i Komisji Europejskiej ustalającej wspólnotowe ramy dla podpisów elektronicznych bazujących na certyfikatach kwalifikowanych i składanych przy użyciu bezpiecznego urządzenia, zdefiniowanego w punktach 6 i 10 art.2 Dyrektywy 1999/93/WE.

System Elektronicznej Wymiany Danych (EDI), zgodnie z definicją art.2 Zalecenia Komisji 1994/820/WE z 19. października 1994, odnoszącego się do aspektów prawnych elektronicznej wymiany danych, gdzie ustalenia w zakresie wymiany uwzględniają użycie procedur zapewniających autentyczność pochodzenia i integralność danych."

Zob. Komunikat na stronie Rady Europejskiej
(pobierz plik .pdf)