Indie

Indie

1. Informacje ogólne oraz dane o gospodarce Indii.

Nazwa państwa: Republika Indii
Obszar: 3 290 tys. km² Ludność: ok. 1,19 mld,
Gł. miasta: New Delhi (stolica), Mumbai, Kolkata, Bangaluru, Chennai.
Waluta:1 rupia indyjska (INR), kurs 1USD = 52,83 INR, 1EUR = 69,07INR (XII, 2011)
Święto narodowe:  26 stycznia Dzień Republiki, 15 sierpnia Dzień Niepodległości (od 1947)
System polityczny: republika związkowa (28 stanów i 7 terytoriów wydzielonych) z dwuizbowym Parlamentem (Lok Sabha – izba niższa i Rajya Sabha – izba wyższa)
Rządząca koalicja: United Progressive Alliance – UPA (od 22 maja 2004) z największą partią Indian National Congress - INC (przewodnicząca Pani Sonia Gandhi)
Prezydent: Pani Pratibha D. PATIL (od 25 lipca 2007) - wizyta w RP w dniach 23-26 kwietnia 2009
Premier: dr Manmohan SINGH
Minister Spraw Zagranicznych: S. M. KRISHNA
Minister Obrony: A.K. ANTONY
Minister Handlu i Przemysłu: Anand SHARMA
Minister Ropy i Gazu: Murli S. DEORA
Minister Energetyki: Sushil Kumar SHINDE
Minister ds. Węgla: Shriprakash JAISWAL
Minister Górnictwa:  B. K. HANDIQUE

Sytuacja gospodarcza Indii

Gospodarka Indii rozwija się w ostatnich latach w szybkim tempie. W 2010 r. PKB zwiększył się  o 10,4% i wg OECD należy spodziewać się kontynuacji stabilnego wzrostu tej gospodarki, choć jego tempo w latach 2011-2012 może spowolnić do 8,5% (vide tabela).

Wg ocen ekspertów jednym z czynników pobudzających obecnie rozwój jest rosnąca w dynamicznym tempie – w szczególności po klęsce suszy, która dotknęła Indie w ostatnim czasie – produkcja rolna. Podkreśla się również, że obroty z zagranicą w 2010 r. znacząco się ożywiły, co oznacza wzrost wolumenu wymiany powyżej jego przedkryzysowego poziomu.

Dla Indii 2010 rok*/  przyniósł dynamiczną poprawę sytuacji gospodarczej i pozwolił na dalsze oddalenie groźby recesji związanej z trwającym na świecie kryzysem. Ważnym elementem walki z globalnym załamaniem gospodarczym była  trafna polityka makroekonomiczna przejawiająca się w przyjęciu jeszcze w 2008 r. dwóch pakietów stymulacyjnych. Obecnie wyzwaniem stojącym przed władzami jest konieczność przeprowadzenia szeregu reform, w taki sposób by nie ograniczyły one potencjału wzrostowego gospodarki.  Chodzi głównie o utrzymanie równowagi pomiędzy kursem walutowym a poziomem inflacji, kontynuację konsolidacji fiskalnej, poprawę wydajności sektora rolnego, rozbudowę infrastruktury oraz podtrzymanie zaufania zagranicznych inwestorów.

Uwzględniając liczbę ludności Indii (wg Banku Światowego w 2010 r. – 1,17 mld osób), PKB per capita w roku ubiegłym ukształtował się na poziomie 1477 USD.

Mimo, iż pozostaje on blisko 3-krotnie niższy niż w Chinach, jego wzrost w minionych kilku latach w Indiach był 2-krotny (z poziomu 762 USD w 2005 r.)

Wybrane wskaźniki makroekonomiczne gospodarki Indii

Źródło: dane OECD, Economic Outlook, maj 2011; * z wyj. wzrostu PKB, dane podane w ujęciu roku fiskalnego rozpoczynającego się w kwietniu; ** dane Banku Światowego.

Do najważniejszych z punktu widzenia dynamiki rozwoju należały następujące branże: górnictwo, produkcja przemysłowa, budownictwo, handel, hotelarstwo, usługi transportowe oraz telekomunikacja.

Ambitny plan reformy systemu podatkowego, którego głównym założeniem jest wprowadzenie ogólnonarodowego podatku od towarów i usług (zamiast różnych podatków federalnych i stanowych) nie został w 2010 r  wprowadzony. Pierwotny termin kwiecień 2010 został zmieniony na kwiecień 2011. Głównym problemem pozostaje brak zgody władz stanowych na zmianę konstytucji.  Wzrost cen był jednym z ważniejszych gospodarczych problemów rządu o silnym zabarwieniu politycznym. Pod koniec października 2010 wzrost cen towarów podstawowych ( w tym przede wszystkim żywności) wyniósł 16,5%, co mimo poprawy produkcji rolnej wynikało przede wszystkim ze wzrostu cen tych produktów na rynku światowym.

Indie systematycznie zwiększają swoje znaczenie w handlu międzynarodowym, a rok 2010 przyniósł dynamiczny wzrost obrotów handlowych Indii.  Eksport Indii w ujęciu rocznym wzrósł o 30%, a import o 27%. Według danych Światowej Organizacji Handlu w 2010 r. kraj ten znajdował się na 20. miejscu wśród światowych eksporterów towarów (1,4% udziału) oraz 13. wśród importerów (2,1% udziału). W obu przypadkach odnotowano awans o 2 pozycje w porównaniu z rokiem 2009. Najważniejszymi partnerami Indii w eksporcie są Zjednoczone Emiraty Arabskie, USA, i Chiny. Wśród dostawców towarów do Indii głowną rolę odgrywają Chiny,  ZEA i Arabia Saudyjska.

Silną stroną indyjskiej gospodarki  są  usługi reprezentowane w dużej mierze przez: centra obsługi telefonicznej, obróbkę danych, elektroniczną obsługę klienta, konfigurowanie komputerów i oprogramowania,  księgowość, wzornictwo, a także usługi w dziedzinie medycy - w tym analiza badań klinicznych oraz diagnostyka medyczna.

W globalnym handlu usługami Indie uplasowały się w 2010 r. na 10. pozycji w eksporcie (3%) i 7. w imporcie (3,3%), podczas gdy rok wcześniej zajęły 12. miejsce zarówno po stronie eksportu, jak i importu (z udziałami odpowiednio 2,6% i 2,4%).

Wartość inwestycji portfelowych napływających do Indii, wg szacunków Banku Centralnego Indii  wyniosła w 2010 r. 16,3 mld USD przekraczając o 65% poziom roku 2009.

Napływ kapitału zagranicznego był jednym z głównych przyczyn aprecjacji rupii, której kurs wzrósł od  1 stycznia 2010 o ponad 4,6% w stosunku do dolara, a główny indeks indyjskiego parkietu zyskał 16,5 % w listopadzie 2010. Rezerwy finansowe zwiększyły się z poziomu 283,5 mld USD pod koniec 2009 do ponad 300 mld USD pod koniec 2010 r.

Jedenasty pięcioletni plan rozwoju Indii w latach 2007-2012 kładzie nacisk nie tylko na kwestie gospodarcze, ale także na najistotniejsze kwestie społeczne. Wg planu, wzrost gospodarczy musi stać się kołem zamachowym do wyższego standardu życia całego społeczeństwa. Podstawowym problemem jest bogacenie się ośrodków przemysłowych kosztem biednej prowincji zajmującej się wyłączne rolnictwem. Taki stan rzeczy wymusza na rządzących krajem zapewnienie pomocy najbiedniejszym i doprowadzenie do spadku liczby osób żyjących poniżej progu ubóstwa oraz nie posiadających dostępu do najpotrzebniejszych produktów i usług.

Następnym celem władz centralnych będzie zwiększanie efektywności rolnictwa oraz uzyskanie 4% wzrostu PKB z tego sektora. Planowana przez rząd modernizacja rolnictwa powinna doprowadzić do zwiększenia plonów, a tym samym pomóc uzyskać dodatkowe 20 milionów ton żywności dla najuboższych. Rząd zamierza dwukrotnie podnieść wydatki na szkolnictwo, czego efektem mają być: wzrost jego dostępność dla najuboższych, poprawienie jakości nauczania, zmniejszenie o 30 procent liczby uczniów szkół podstawowych, którzy nie kończą nauki, wzrost liczby studentów z 11% do 21% oraz powstanie wyższych uczelni, których poziom nie będzie odbiegał od światowych standardów. Poprawa usług medycznych wraz ze zwiększoną ich dostępnością ma doprowadzić do poprawy stanu zdrowia obywateli. Rezultatem tych działań mają być zmniejszenie o połowę: niedożywienia u dzieci, anemii u kobiet i dziewczynek oraz poprawienie standardów rodzenia.

W zakresie bezpieczeństwa energetycznego plan uwypukla decydujące znaczenie tanich surowców, oszczędzania, wyższej wydajności oraz rozwoju odnawialnych źródeł energii.

2. Ramy prawno-traktatowe współpracy gospodarczej.

Stosunki gospodarcze rzeczpospolitej Polskiej z Indiami reguluje szereg  umów bilateralnych. Do najważniejszych należą:

• Umowa żeglugowa z dnia 27 czerwca 1968 r.
• Umowa o komunikacji lotniczej z dnia 25 stycznia 1977 r.
• Umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania z dnia 21 czerwca 1989 r.
• Umowa o współpracy w dziedzinie nauki i techniki z dnia 12 stycznia 1993 r.
• Umowa o popieraniu i ochronie inwestycji z dnia  07 października 1996 r., która weszła w życie z dniem 31 grudnia 1997 r.
• Umowa o współpracy gospodarczej, podpisana w Warszawie w dniu 19 maja 2006 r. [zatwierdzona Uchwałą RM Nr 145/2006 z dnia 05 września 2006 r.]. Weszła w życie w dniu 27 lutego 2007 r. po spełnieniu przez obie strony stosownych wymogów wewnętrznych dot. jej zatwierdzenia.

3.  Wymiana handlowa Polski z Indiami w mln USD

Dane: INSIGOS/MG

Stosunkowo szybki rozwój gospodarki indyjskiej, jej duży potencjał gospodarczy, a także obserwowany wzrost jej znaczenia w gospodarce światowej, pozwala prognozować duże możliwości aktywizacji polskiej wymiany handlowej z tym rynkiem oraz zwiększenia zainteresowania inwestorów hinduskich Polską.

Eksport z Polski do Indii w 2010 r. wyniósł ok. 334 mln USD i okazał się o 1% niższy niż rok wcześniej. W tym okresie  polski eksport ogółem zwiększył się o 16,9%, do prawie 160 mld USD. Z kolei import do Polski z rynku indyjskiego wzrósł w 2010 r. o 22,9%, do poziomu prawie 990 mln USD, czyli przyrost importu z Indii był wyższy niż import do Polski ogółem, który zwiększył się o 19,1%, do 178 mld USD. W obrotach z Indiami notowany jest deficyt, który w roku 2010 osiągnął poziom ponad 650 mln USD i był o prawie 190 mln USD głębszy niż w 2009 r.

Po 10 miesiącach 2011 r. eksport na rynek indyjski wyniósł ponad 424 mln USD i był o 53,0% wyższy niż w analogicznym okresie ubiegłego roku. Import z Indii w tym okresie wzrósł o 45,0%, osiągając poziom  prawie 1, 2 mld USD. Deficyt w obrotach z rynkiem indyjskim w okresie styczeń- październik 2011 r.  wyniósł blisko 750 mln USD w porównaniu z  wartością  520 mln USD  w analogicznym okresie roku 2010.

Udział Indii w polskim handlu zagranicznym jest sladowy(0,21% w eksporcie i 0,55% w imporcie) i niewspółmiernie niski w stosunku do potencjału gospodarczego i rozwojowego obu kraju. W 2010 r. Indie plasowały się dopiero na 41. pozycji na liście polskich partnerów eksportowych oraz na 28. pozycji wśród importerów.

Eksport z Polski do Indii

Dominującą pozycję w polskim eksporcie do Indii zajmują wyroby przemysłu elektromaszynowego, których udział po 10 miesiącach br. wyniósł 36,7% (ok. 126 mln USD). W eksporcie tej grupy największa część to towary działu 84 (kotły, maszyny i urządzenia mechaniczne), które stanowiły 21,2% w łącznym wywozie (ok. 73 mln USD).

Drugą grupą pod względem wartości w eksporcie do Indii są wyroby metalurgiczne, z udziałem 25,8% po 10 miesiącach 2011 r. (ok. 88 mln USD). Wśród tych towarów dominuje eksport żelaza, żeliwa i stali (dział 72), które zajmowały 17% polskiego eksportu ogółem na ten rynek (prawie 59 mln USD).

Na kolejnym miejscu uplasowały się wyroby przemysłu chemicznego (24%, tj. ok. 82 mln USD), gdzie największą część stanowi eksport kauczuku i wyrobów z kauczuku (dział 39) oraz chemikaliów organicznych (dział 29), których udziały w łącznym eksporcie wyniosły 14,2% (ok. 49 mln USD) oraz 4,8% (ok. 16 mln USD).

Na liście dominujących pozycji w polskim eksporcie na rynek indyjski (klasyfikowanych na poziome 4-cyfrowych kodów CN) po 10 miesiącach br. znalazły się następujące pozycje towarowe (vide tabela 3):

Import z Indii do Polski

Dominujące miejsce w polskim imporcie z rynku indyjskiego zajmują wyroby przemysłu lekkiego, które po 10 miesiącach br. stanowiły 36% (prawie 340 mln USD) w łącznym przywozie z tego rynku. W imporcie tej grupy przeważa odzież i dodatki odzieżowe, inne niż z dzianin (dział 62) oraz odzież i dodatki odzieżowe z dzianin (dział 61), których udziały w imporcie z Indii wyniosły 12,9% (ponad 121 mln USD) oraz 6,8% (prawie 64 mln USD).

Na kolejnych miejscach w imporcie z tego rynku plasują się wyroby przemysłu chemicznego oraz wyroby elektromaszynowe. Udział tych pierwszych w imporcie ogółem w okresie styczeń-październik  2011 r. stanowił 24% (ok. 226 mln USD). Import tej grupy w znaczącej części obejmuje chemikalia organiczne (dział 29), których udział w łącznym przywozie wyniósł w omawianym okresie 14,6% (ok. 137 mln USD).

Po 10 miesiącach br. wyroby elektromaszynowe zajmowały 16,6% importu z Indii do Polski (ok. 156 mln USD). W tej grupie największe znaczenie mają pojazdy nieszynowe oraz ich części i akcesoria (dział 87), których udział w imporcie ogółem wyniósł 5,8% (54 mln USD). 

Wśród najważniejszych towarów w imporcie do Polski z Indii (na poziomie 4-cyfrowych kodów CN) po 10 miesiącach 2011 r. dominowały następujące pozycje (vide tabela 4):

Saldo obrotów towarowych Polski z Indiami

W okresie styczeń- październik br. Polska w obrotach z Indiami odnotowała deficyt w wysokości prawie 740 mln USD. Dodatnie saldo wystąpiło tylko w przypadku trzech grup towarowych – wyrobów metalurgicznych (21,5 mln USD), produktów mineralnych (5,7 mln USD) oraz wyrobów drzewno-papierniczych (5,6 mln USD). Z kolei największy deficyt odnotowano w wymianie wyrobami przemysłu lekkiego (blisko 335 mln USD) oraz produktami chemicznymi (ok. 143 mln USD).

Najwięksi polscy eksporterzy do Indii w 2010 roku: Stalprodukt, SA, Synthos Dwory Sp. z o. o, Polski Koks, SA, POLCOP PER Sp. z o.o,  "Fiat Auto Poland" S.A., "Maag Gear Zamech" Sp. z o.o., "ISD Steel" Sp. z o.o., Eaton Truck Components Sp. z o.o., Cenzin Sp. z o.o., Can-Pack S.A., Geofizyka Toruń Sp. z o.o., Fabryka Papieru Myszków Sp. z o.o.

Najwięksi importerzy z Indii w 2008 roku: Hyundai Motor Poland Sp. z o.o., NG2 S.A., "Farmacol" S.A., "LPP" S.A., TDP Sp. z o.o., Krka-Polska Sp. z o.o., SSL Healthcare Polska Sp. z o.o., "Sharda Europe" Sp. z o.o., "Jysk" Sp. zo.o., H & M Hennes & Mauritz Logistics Sp. z o.o., Bon Prix Sp. zo.o., "Big Star Limited" Sp. z o.o.

4. Współpraca inwestycyjno-kapitałowa.

Aktualnie obserwuje się znaczny wzrost zainteresowania ze strony renomowanych indyjskich firm, głównie z sektora prywatnego, inwestycjami poza granicami Indii, w tym także w Polsce. W ubiegłym roku największe inwestycje indyjskie miały miejsce w sektorze usług informatycznych i BPO. Jedna z największych firm informatycznych „Infosys” przejęła centra obsługi BPO od firmy „Philips”, w tym centrum w Łodzi. „Zensar” otworzył ośrodek w Gdańsku. „HCL” w Krakowie. Firma Essel Propack wybudowała fabrykę opakowań kosmetycznych w Kostrzyńsko-Słubickiej Specjalnej Strefie Ekonomicznej. Ostatnio, kolejny indyjski tuz informatyczny, firma WIPRO ogłosiła decyzję o uruchomieniu swojej działalności we Wrocławiu.

Firmy polskie wykazują  większe  zainteresowanie inwestowaniem w Indiach. Istnieją już dwa z prawdziwego zdarzenia produkcyjne joint-venture: Toruńskie Zakłady Materiałów Opatrunkowych (TZMO) produkujące na indyjski rynek materiały opatrunkowo- higieniczne, utworzyły z indyjskim partnerem spółkę BELLA INDIA, firma „Can-Pack” produkująca opakowania uruchomiła fabrykę w Pune (stan Maharashtra). W Bangalore firma VTS otworzyła biuro oraz centrum sprzedaży i serwisu urządzeń i systemów klimatyzacyjnych. Zainteresowanie inwestycjami w Indiach deklarowały czołowy producent  soków i makaronów firma „MASPEX”, producent układów hydrauliki siłowej firma „Ponar-Wadowice”, producent wentylatorów i klimatyzatorów firma „Dospel”. Zakłady Azotowe w Tarnowie rozważały możliwość utworzenia joint venture ds. produkcji kaprolaktamu z zakładami nawozowymi w Vadodara (stan Gujarat).

5. Dostęp do rynku

Indie, mimo prowadzonej od kilku lat stopniowej liberalizacji i otwieraniu gospodarki na konkurencję zewnętrzną, nadal trudno uznać za państwo o swobodnym dostępie do rynku. W opracowywanym przez Bank Światowy rankingu państw z uwagi na łatwość prowadzenia biznesu, Indie w ostatnich dwóch latach awansowały o 18 pozycji, ale nadal zajmują odległe, 120 miejsce. Indie nie podpisały porozumienia WTO w sprawie zamówień publicznych i utrzymują wysokie preferencje dla lokalnych państwowych producentów (10-15%), a także dla lokalnych małych przedsiębiorstw (15%). Nadal istnieje lista towarów, które w drodze zamówień publicznych mogą być kupowane jedynie od lokalnych małych przedsiębiorców (small scale industries – SSI), choć została ona znacznie zredukowana, z 839 pozycji w 1991 r. do 326 w 2006 r. i 114 obecnie. Istnieje państwowa kontrola cen na towary spożywcze, farmaceutyki i paliwa, które obecnie, po znacznych podwyżkach cen ropy naftowej są sprzedawane przez firmy paliwowe ze znacznymi stratami. We wrześniu 2007 r. ustanowiono pułap ceny gazu dla indywidualnych odbiorców poniżej cen na międzynarodowym rynku, co może powstrzymać firmy prywatne od dalszych poszukiwań i eksploracji złóż gazu. Podobna sytuacja istnieje w przypadku inwestycji w energetyce, do których firmy zagraniczne podchodzą z dużą ostrożnością. Dotacje do rolnictwa – woda, energia, nawozy stanowią niemal 2% wydatków budżetowych i są istotną przeszkodą w zwiększeniu wydatków z budżetu na inwestycję infrastrukturalne i w energetyce.
Rozmiar polsko-indyjskich stosunków nie jest na tyle duży, by miały one istotny wpływ na polska gospodarkę. Indie bezpośrednio są odbiorca zaledwie 0,1% polskiego eksportu i pochodzi stamtąd (bezpośrednio i pośrednio) 0,4% polskiego importu. Rynek indyjski ma jednak spore znaczenie dla kilku polskich firm, w tym zwłaszcza z sektora „S”, w którym zamówienia są ściśle związane z polityką rządu i sytuacją gospodarczą.
Stosunkowo mała obecność polskich towarów w Indiach nie jest związana z niską konkurencyjnością polskich towarów, ale przede wszystkim z faktem, że skuteczne na tym rynku mogą być tylko firmy trwale tu obecne. Dostęp do rynku indyjskiego nie jest łatwy. Z jednej strony, w zgodnej ocenie wszystkich państw unijnych, procedury graniczne są uciążliwe i długotrwałe a problemy z korupcją znaczne, z drugiej strony wielkość wewnętrznego rynku indyjskiego jest taka, że niemal wszystko można tu wytwarzać lokalnie w opłacalnej ekonomicznie skali. Dochodzą do tego jeszcze mechanizmy ochronne rynku, największe w zakresie towarów rolno-spożywczych, jak np. obowiązek importu zbóż tylko przez państwowego monopolistę „Food Corporation of  India”, obowiązek specjalnego etykietowania towarów oraz dostarczenia na rynek towaru z co najmniej okresem przydatności do spożycia wynoszącym co najmniej 60% okresu pierwotnego, co jest poważnym utrudnieniem w przypadku towarów o niezbyt długim okresie trwałości. Szczegółowe informacje na temat dostępu do rynku indyjskiego znajdują się na stronie internetowej Komisji Europejskiej „Market Access Data Base” – www.madb.europa.eu [3]

6. Możliwe dziedziny rozwoju  współpracy

Stosunkowo szybki rozwój gospodarki indyjskiej, jej duży potencjał gospodarczy, a także obserwowany wzrost jej znaczenia w gospodarce światowej, pozwala prognozować duże możliwości aktywizacji polskiej wymiany handlowej z tym rynkiem oraz zwiększenia zainteresowania inwestorów hinduskich Polską.

W ocenie Ministerstwa Gospodarki otwierają się nowe możliwości we współpracy w tradycyjnych branżach, w których polskie firmy mają już wyrobioną, dobrą markę, jak np.:

• górnictwo – podziemne i odkrywkowe w zakresie budowy kompletnych obiektów (w tym kopalń i zakładów wzbogacania węgla), dostawy maszyn i urządzeń górniczych oraz usług i robót dla indyjskiego górnictwa węglowego;
• energetyka – dostawy usług oraz zespołów, komponentów i części zamiennych do remontów i modernizacji (poprawa sprawności energetycznej) elektrowni zbudowanych w Indiach w latach 70 i 80 m.in. przez Elektrim i Megadex;
• przemysł obronny – w zakresie współpracy kooperacyjnej, transferu technologii i rozwijania współpracy naukowo-badawczej (R&D);
  
  

Zaistniały nowe możliwości, w takich obszarach jak:

• poszukiwania za ropą naftową i gazem ziemnym „on-shore” (na lądzie)  z dostawą aparatury, oprzyrządowania i oprogramowania oraz z prowadzeniem wierceń (odwierty badawcze i eksploatacyjne, także kierunkowe);
• przemysł farmaceutyczny oraz aparatury i sprzętu medycznego – z uwagi na rozbudowującą się indyjską służbę zdrowia, zarówno państwową jak i prywatną z ponad miliardowym rynkiem potencjalnych pacjentów i konsumentów materiałów medycznych i higienicznych oraz lekarstw;
• przemysł maszyn i urządzeń dla przetwórstwa spożywczego;
• instalacje i transfer technologii w zakresie ochrony środowiska;
• współpraca jednostek naukowo-badawczych (R&D).

7. Polskie placówki:

Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w New Delhi
50-M Shantipath, Chanakyapuri, New Delhi - 110 021
tel.: 0091 11 41496900
faks: 0091 11 26871914
e-mail: info@newdelhi.polemb.net
www.newdelhi.polemb.net

Wydział Promocji Handlu i Inwestycji Ambasady RP w New Delhi
50-M Shantipath, Chanakyapuri, New Delhi - 110 021
tel.: 0091 11 41496981
faks: 0091 11 26889215
e-mail: newdelhi@trade.gov.pl
www.newdelhi.trade.gov.pl

Konsulat Generalny RP w Mumbaju:
Manavi Apartments, 2nd Floor, 36 B.G. Kher Marg, Malbar Hills, Mumbai - 400006
tel.: 0091 22 2363 3663/64, 2363 3663, 2363 4678;
faks: 0091 22 2363 3376, 2363 4601
e- mail: poland@vsnl.com
www.polishconsulate.com

Konsul Honorowy RP w Kolkacie:
Mr. Mohan Goenka - Konsul Honorowy
687 Anandapur, EM Bypass, Kolkata 700 001 West Bengal, India
tel.: 0091 33 6613 6264; Fax: 0091 33 6613 6800, 6613 6400
e-mail: pol_con_kol@emamigroup.com