Ameryka Środkowa

W 2007 roku rozpoczęły się negocjacje umowy stowarzyszeniowej pomiędzy Unią Europejską i krajami Ameryki Środkowej (Kostaryka, Honduras, Salwador, Gujana i Nikaragua). Panama, która po Kostaryce jest najbardziej rozwiniętym krajem w regionie, jest obecnie obserwatorem, ale zamierza dołączyć do systemu. Umowa stowarzyszeniowa dotyczyć będzie trzech zasadniczych filarów: dialog polityczny, współpraca oraz handel. Umowa ma być ambitnym porozumieniem stowarzyszającym oba regiony. Ma ona brać pod uwagę asymetrię istniejącą pomiędzy tymi regionami, jak również asymetrię wewnątrz krajów Ameryki Środkowej.
Negocjacje prowadzone są w następujących kwestiach: dostęp do rynku, cła, ułatwienia w handlu, instrumenty obronne w handlu, zamówienia publiczne, reguły pochodzenia, własność intelektualna, rozstrzyganie sporów. Postęp w rozmowach zaznaczył się zwłaszcza w zakresie technicznych barier dla handlu, środkach sanitarnych i fitosanitarnych, usługach i zakładaniu przedsiębiorstw oraz zasad konkurencji.
Umowa stowarzyszeniowa ma prowadzić do głębszej integracji gospodarczej pomiędzy UE i  Ameryką Środkową, tak aby w przyszłości mogła zostać zawarta umowa o wolnym handlu.
W marcu 2008 roku podczas trzeciej rundy rozmów wymienione zostały wstępne oferty obu regionów: taryfowa oraz w handlu usługami i inwestycjach. Negocjacje prowadzone są bardzo intensywnie i powinny zostać zakończone w 2009 roku.
Negocjacje usługowe w ramach umowy stowarzyszeniowej UE – Ameryka Środkowa
Prace nad tekstem umowy stowarzyszeniowej w części usługowej są długie i żmudne, ale są już na ukończeniu. Uzgodniony został natomiast tekst Protokołu ws. wzajemnej współpracy kulturalnej. UE i Ameryka Środkowa wymieniły się wstępnymi ofertami w usługach w marcu 2008 roku. Kraje Ameryki Środkowej są najbardziej zainteresowane dostępem do rynku usługowego w UE dla swoich usługodawców kontraktowych i usługodawców wysokowykwalifikowanych.