O nas
RSS
Dla mediów
Ostatnia aktualizacja: 2010-03-25
Umowy UE o strefach wolnego handlu SWH (Free Trade Agreement - FTA)
Istotnym aspektem, który przyczynia się do wzrostu unijnej, w tym polskiej konkurencyjności jest zawieranie przez Unię Europejską (UE) umów o strefach wolnego handlu (SWH) z państwami trzecimi. Niniejsze strefy mają na celu zwiększenie możliwości eksportowych producentów unijnych, w tym polskich. W praktyce, SWH ma także na celu zapewnienie korzystnych warunków dla sprzedaży polskich towarów i usług na rynkach pozaunijnych i ich konkurencyjność na rynku unijnym.
Negocjacje umów o wolnym handlu są prowadzone z wyselekcjonowanymi partnerami. W przyjętej przez Radę UE 13 listopada 2006 r. Strategii konkurencyjności Global Europe: competing in the world, przyjęto, że o ich wyborze decydują m.in. takie elementy, jak potencjał ich rynków, poziom ochrony unijnych towarów, w tym także rozpoczęte przez te kraje negocjacji o SWH z państwami, lub regionami konkurującymi z UE.
Polska popiera strategię dostępu do rynku poprzez działania dwustronne jako element uzupełniający w ramach prowadzonych wielostronnych negocjacji Rundy DDA WTO. Dla Polski istotne jest szersze otwarcie rynków krajów trzecich i ich dalsza liberalizacja. Proces multilateralnych negocjacji handlowych nie ogranicza negocjacji bilateralnych, będących istotnym uzupełnieniem negocjacji wielostronnych i równocześnie tworzących możliwości budowy współpracy partnerskiej z krajami pozaunijnymi. W ten sposób porozumienia dwustronne z kluczowymi partnerami handlowymi UE zapewnią właściwą pozycję konkurencyjną dla europejskich przedsiębiorców.
Dla UE w chwili obecnej najważniejszymi partnerami w negocjacjach o SWH jest: Korea Płd., Indie, ASEAN i Mercosur. Najbardziej zaawansowanym partnerem w niniejszych negocjacjach jest Korea Płd. Według KE właściwym partnerem o znacznym potencjale jest Rosja i kraje Zatoki Perskiej (GCC). Zawansowane przygotowania do rozpoczęcia negocjacji ws. SWH prowadzone są z Ukrainą. Coraz częściej zgłaszana jest także kwestia rozpoczęcia negocjacji o SWH z Kanadą i Japonią.
Oprócz typowych omów o SWH, Komisja Europejska może zawrzeć z krajami trzecimi jedną z trzech rodzajów umów:
- gospodarczo-handlowe, zwane również umowami o partnerstwie i współpracy (PCA);
- umowy o stowarzyszeniu;
- umowy sektorowe, odnoszą się do poszczególnych dziedzin.
Od momentu powstania Wspólnot Europejskich, Unia rozwijała swoje relacje z resztą świata przy wykorzystaniu wspólnej polityki handlowej opartej, m.in. na zawieraniu umów typu handlowego, stowarzyszeniowego lub współpracy z indywidualnymi krajami, a także stowarzyszeniami regionalnymi.
Swój model działania, UE oparła o dwa poziomy działania. Po pierwsze, w ramach Światowej Organizacji Handlu WTO, gdzie Unia aktywnie włączana jest w ustanawianie reguł dla wielostronnego systemu handlu światowego. Po drugie, UE negocjuje własne, dwustronne porozumienia z wyżej wspomnianymi krajami lub stowarzyszeniami. W ten sposób na przełomie dziesięcioleci, Unia zawarła kilkadziesiąt umów dwustronnych z krajami i regionami z całego świata.
Poniższe linki odsyłają do stron Komisji Europejskiej, na których znajdują się najważniejsze kraje i regiony, z którymi UE zawarła stosowne umowy dwustronne w zakresie polityki handlowej:
Komisja Europejska DG RELEX: http://ec.europa.eu/external_relations/index_en.htm
Komisja Europejska DG TRADE: http://ec.europa.eu/trade/issues/bilateral/index_en.htm
Najważniejsze, obecnie prowadzone negocjacje UE z krajami trzecimi:
